شاید برای اینکه رتبه خوبی نیاوردید و مجبور بودید یا چون اسم صنایع داشت آن را انتخاب کردید ؟

شاید با خودتون بارها فکر کرده باشید که ایمنی صنعتی رشته ساده ای است و آینده شغلی شما به این خاطر به خطر می افتد اما بحث ایمنی گسترده تر از صنایع است . ایمنی مهم تر از صنایع است ، همه این جمله معروف رو شنیدید که میگه (اول ایمنی بعد کار ) با خودتون میگید که من شعار میدم اما همه کشورهای صنعتی دنیا پیشرفت صنعتی خود را مدیون ایمنی هستند.زیرا بزرگترین سرمایه یک شرکت نیروی انسانی آن شرکت محسوب میشود و وظیفه حفظ این سرمایه بر عهده مهندسان و مشاوران ایمنی میباشد تا محیط را به گونه ای ایمن کنند که آسیب به نیروی انسانی به حداقل ممکن برسد. حتی در کشور خودمان ایران نیز شرکتهای بزرگی که موفق شدند،وقتی به چارت سازمانی آنها مراجعه میکنید میبینید که از مهندسان و مشاوران ایمنی استفاده شده که در زمینه توسعه ایمنی اقدامات بسیار مفیدی انجام داده اند و این اقدامات سرمایه گذاری مفیدی برای این شرکتها محسوب شده است. رفته رفته مدیران ارشد شرکتها با مسئله ایمنی بیشتر آشنا میشوند و ضرورت این مسئله را برای شرکت بیشتر درک میکنند. شما به عنوان یک مهندس ایمنی نباید فقط به این درسهای ساده ای که در دانشگاهها گفته میشود اکتفا کنید باید حوضه مطالعاتی خود را گسترش دهید. اگر میخواهید موفق شوید باید بیشتر بدانید. ایمنی در ایران باعنوان ایمنی صنعتی با امسال چهارمین سال تدریس است و به خوبی جا نیفتاده است ، اما به امید خدا پیشرفتهای خوبی داشته که نمونه بارز آن پارس جنوبی (عسلویه) است. 

به این داستان توجه کنید: 

 جهانگردی به هنگام بازدید از یکی از کالج های قدیمی آکسفورد پرسید که چگونه چنین زمین چمن آراسته و با شکوه در آنجا بوجود آمده است؟ در جواب به او گفته شد: ( هیچ جادویی در کار نیست فقط لازم است ششصد سال مرتب کوتاه و صاف شوند ) درسته که داشتن یک نظام ایمن ششصد سال طول نمیکشد اما نیاز به صبر و تلاش بسیار دارد. اگر میبینید کشورهای اروپایی (مثل انگلستان،فرانسه،آلمان و...) و امریکا موفق هستند به این خاطر است که از مدتها قبل به مسئله ایمنی توجه داشتند.       توجه کنید انقلاب صنعتي انگلستان بین 1760 -1830 ( اختراع ماشين بخار 1782 جيمزوات) بود و انگلستان دست به یک تولید انبوه زد. اولين قانون براي ايمني محيط کار و بازرسي از آن در سال 1820 در انگلستان تصويب شد. گروهي از روحانيون و قضات بطور افتخاري از  کارگاهها بازديد مي کردند. در سال 1833 با تجديد نظر در قانون قبلي يک اداره رسمي براي بازرسي ايجاد شد و در سال 1844 مقررات مربوط به حفاظت ماشين آلات و استفاده از وسايل پيشگيري و اعلام حوادث در متن قانون وارد شد. در سال 1867، در فرانسه انجمني براي پيشگيري از حوادث تشکيل شد. اين انجمن در شهر مولهوز و توسط آنجل دلفوس تشکيل شد. منشور اين انجمن چنين بيان شده بود:

   "صاحب کارخانه علاوه بر فرد وظيفه دارد که به شرايط جسمي و روحي کارگران توجه نمايد. اين الزام کاملاً اخلاقي است و هيچ گونه مزدي نمي تواند جايگزين آن گردد و مي بايد مقدم بر هر گونه منافع و ملاحظات ملحوظ گردد."

 اولين قانون در زمينه حفاظت فني به مفهوم دقيق در فرانسه در سال 1893 تدوين شد.   در پروس در سال 1839 آيين نامه اي براي يک نظام بازرسي در کارخانه ها تدوين شد و در سال 1845 به کارخانه ها از سوي وزارت کشور و دارايي پروس توصيه شد که بازرس طبي داشته باشند و سرانجام در سال 1872 يک نظام بازرسي و حفاظت و بهداشت کار در پروس ايجاد شد و در سال 1878 به موجب قانون امپراطوري، بازرسي کارخانه ها اجباري شد و بيمه حوادث ناشي از کار در سال 1884 در آلمان تدوين شد. نظام هاي واقعي و مؤثر در زمينه بازرسي کارخانه ها در دانمارک و سوئيس در سالهاي 1873 و 1877 بوجود آمد و استانداردهاي مربوط به حفاظت و بهداشت به اجرا در آمد. در آمريکا تأسيس ادارات رسمي براي بازرسي ايمني کارخانه از ايالت ماساچوست در سال 1867 آغاز شد و سرانجام از سال 1885 اصل مسئوليت کارفرما در صورت بروز حوادث ناشي از کار، در مقررات قانوني ايالت هاي گوناگون ظاهر شد.از سال 1889 کنگره هاي بين المللي در زمينه حفاظت تشکيل شد ( 1889، پاريس، 1891 برن و 1894 ميلان) اين کنگره ها و تبادل اطلاعات مربوط به توسعه قوانين حفاظتي منجر شد، بطوريکه اجراي مؤثر الزامات قانوني و نقش مستقل بازرسان مورد تأکيد قرار گرفت و انجمن هايي براي حمايت از اين اقدامات شکل گرفت. از جمله در بلژيک سوئد و انگلستان اين نهادها شکل گرفت. شوراي ملي کوبا در سال 1936، انجمن ژاپني براي رفاه  در صنايع1928    و انجمن هندراس در سال1931 و شوراي ملي براي حفاظت در سال 1927 آغاز به کار کر دند. 

همانطور که دیدید کشورهای اروپایی و امریکا بیش از 150 سال در زمینه ایمنی و بهداشت محیط کار فعالیت کرده اند که به این مرحله از صنعت رسیده اند، در صورتی که ما ( ایران ) کمتر از 50 سال به این امر توجه داشته ایم  ما نیاز به صبر، تلاش و گذر زمان داریم تا شاهد پیشرفت این رشته عظیم باشیم. ما جز اولین مهندسان ایمنی صنعتی هستیم پس راه پیشرفت علمی برای ما باز است و ما میتوانیم سرنوشت یک کارخانه برشکست را عوض کنیم . وقتی ما خودمونو باور داشته باشیم حتما دیگران هم ما را باور میکنند. پس تلاش و زحمت ما بیفایده نیست ما ناجیان کارگرانیم، ما کمک کننده مدیرانیم. مثلا در نظر بگیرید یک کارگر که سرپرست خانواده است وقتی وارد محیط کاری نا ایمن می شود با چه امنیت شغلی کار میکند؟ با چه تضمینی خانواده او امید دیدارش را داشته باشد؟ این تضمین را ما میدهیم. فکر نکنید که همه میدانند که چه نکات ایمنی را باید رعایت کنند در صورتی که هیچ کس نمیداند، هیچ کارفرمایی در ابتدا حاظر نیست سرمایه ای برای خرید لوازم حفاظتی خرج کند یا روی ایمنی تمرکز کند، این ماییم که با اطلاعات علمی خود او را متقاعد میکنیم. دست ایمنی درهر صنعتی باز است پس از حالا در هر صنعتی که دوست دارید کار کنید اطلاعات مربوط به ایمنی آن صنعت را کسب کنید. با آرزوی موفقیت برای همگی شما.